BU OYUNDAKİ KİŞİLER VE OLAYLAR TAMAMEN HAYAL ÜRÜNÜDÜR. YANİ SİZİNLE BİR İLGİSİ YOK!
YAŞANANLAR SİZE “ÇOK TANIDIK” GELDİYSE… BU OLSA OLSA TESADÜFTÜR :)

16 Ekim 2025 tarihinde, Ankara’daki Tiyatro No:40 Sahnesinde ilk kez seyirci karşısına çıkan BULUŞMA, harika bir başlangıç sezonundan sonra bu yıl tekrar sahnelerdeki yerini aldı. İlk sezonunda büyük beğeni kazanan oyun Direklerarası Seyirci Ödülleri kapsamında En İyi Komedi Erkek Oyuncu Ödülü ile taçlandırıldı. Son yıllarda peş peşe sahnelenen oyunlarını izleme fırsatı bulduğumuz yazar Alper Angın ile BULUŞMA hakkında konuşmak üzere buluştuk.
UYARI: "SANAL ALEMDE FLÖRT" RİSKLİDİR. SAĞA KAYDIRIRKEN İYİ DÜŞÜNMEK LAZIM!
Buluşma metninin kalem alınma sürecini anlatır mısınız?
BULUŞMA oyunu aslında tamamen sipariş üzerine yazılmış bir metin. Bunun nasıl ve neden olduğu hakkında oyun içerisinde özel bir bölüm yer almakta. Detaylı olarak bahsetmeyeceğim ama bir kısmını anlatabilirim.
Ankara’da tiyatro sanatına hizmet vermek üzere Prof. Dr. Hakan ERBİL tarafından kurulmuş olan Tiyatro No:40 isimli özel bir tiyatro var. Devlet Tiyatrolarının usta ismi Miraç ERONAT’ın vizyonu ve liderliği ile harika eserler sahneleyen bir oluşum. Hem izleyiciler için hem de ilave fırsatlara ihtiyaç duyan tiyatro emekçileri için, ara vermeden çalışıp didinen bir tiyatro.
2025 yazına girerken Tiyatro No:40’ın kurucusu Prof. Dr. Hakan Erbil, provalar için kullandıkları salonu bir tiyatro sahnesine dönüştürmeye karar verdi. Tiyatro tutkusu ve seyirciye saygısı ile tanınan sevgili dostum Miraç ERONAT’da her zamanki tez canlılığı ile henüz dekorasyon ve inşaat çalışmaları bile başlamadan önce sahnenin ilk oyununu hazırlama derdine düştü. Salonun açılışı için bir komedi sahnelenmesini istiyordu. Tiyatroya emek veren herkes için fırsatlar yaratmayı amaç edindiği için de bu komedinin “yerli bir yazar tarafından kaleme alınmış” ve “daha önce hiç sahnelenmemiş” bir metin olmasına karar verdi.
Yazmaya başladığım ilk günden beri bana rüya gibi bir dünyanın kapılarını aralayana ve öğütleriyle, yönlendirmeleriyle benim doğru adımlar atarak yol almamı sağlayan Miraç ERONAT, bu aşamada da bana bir şans vermeyi seçti. Nasıl komedi istediğini anlattı. Resmen siparişini verdi. Ve benim sahnenin açılışına layık bir metin yazmamı beklemeye başladı. Sanırım onu hayal kırıklığına uğratmadım.
BİR ARKADAŞLIK UYGULAMASINDA TANIŞAN VE BİRBİRLERİNE SADECE RUMUZLARI İLE HİTAP EDEREK SOHBET EDEN ÇİFT, SONUNDA BİR KAFEDE BULUŞMAYA KARAR VERİRLER. KARŞILAŞACAKLARI KİŞİNİN KİM OLDUĞUNU VE NELER YAŞAYACAKLARINI BİLMEDEN BİR MACERAYA ATILIRLAR.
Oyunda çok güncel bir konu, çok ciddi şekilde eleştirilerek irdelenmiş. Konuya nasıl karar verdiğinizi ve bakış açınızın ne olduğunu anlatır mısınız?
Son 10 yıldır, en yumuşak haliyle “Arkadaşlık”, en sert haliyle “Eşleşme” amaçlı internet siteleri ve telefon uygulamaları, giderek asosyalleşen ve yalnızlaşan insanların uğrak yeri haline geldi. Sorsanız kimsenin yolu buralardan geçmemiş ama ne yazık ki aslında zannedilenden çok daha insan buralara en azından bir girip-çıkmış durumda. Hem de her sosyo-ekonomik sınıftan, her eğitim seviyesinden, her mahalleden ve şehirden bir sürü insan.
Bu platformlarda gerçek aşkı bulanlar var. Evlenip yuva kuranlar var. Çok güzel dostluklar edinenler var. Ama ne yazık ki bunlar, sanal alemdeki bu “kaman çorman olmuş ilişki arayışlarının” arasında parmakla gösterilecek kadar nadir örnekler. Çünkü o sürreal alemde kendini tanıtan insanların çoğu hayal ürünü. Gerçekte kim olduğunu ortaya koyan çok az. Daha çok kendisini “olmak istediği kişi” gibi ya da “beğenileceğini düşündüğü kişi” gibi tanıtanlar var. Bu sebeple de bazıları çok üzücü olmakla birlikte geneli çok trajikomik ve saçmalıklarla dolu maceralar yaşanmakta. Bu bir komedi olduğu için ben elimden geldiğince tebessüm ettiren kısmını göstermeye çalıştım.
Oyunun afişine, tanıtımlarda kullanılan spot cümlelere ve görsel materyallere bakan izleyici “hoş vakit geçirmek, çokça gülmek ve eğlenmek için tasarlanmış bir komedi” vadedildiğini düşünüyor. Ancak oyun boyunca ve özellikle finalde izleyiciler, herkesin kendisini, ilişkilerini ve geride bırakılmış tatsız anılarını sorguladığı bir yüzleşme ile karşılaşıyor. Bunu biraz açar mısınız?
BULUŞMA’nın kaliteli bir komedi ve hatta sabun köpüğü bir hikâye olarak algılanmasını özellikle istedim ve bu şekilde tasarladım. Oyunda “sahteliklerle dolu sanal aleme” göndermelerin tümü işin bu tarafına hizmet ediyor. Kahkahaları bu perspektifle bakarak oyunun geneline yaymaya gayret ettim.
Ama oyunun tamamı böyle ilerleyemezdi elbet. Çünkü hayat da sadece şen şakrak bir panayırdan ibaret değil. Bazı yerlerde, bazı seyircilerin, diğerleri kahkahalarla gülerken “acı bir tebessümle izleyecekleri” yaşanmışları var. Bazı yerlerde, bazı izleyicilerin, diğerleri kahkahalarla gülerken, “içleri sızlayarak hatırlayacakları” mağduriyetleri, “yutkunarak üzerlerine alınmıyormuş gibi duymazdan gelecekleri” kabahatleri var.
Bence bu oyunun “uzunca bir skeç” değil, “kuvvetli bir önermesi olan güzel bir tiyatro oyunu” olmasını sağlayan, metnin altına sakladığım gizli önermeleri.

AMA SEN “YALANI SEVMEM! DÜRÜST OLMAK BENİM YAŞAM BİÇİMİM.” YAZMIŞTIN! SEN DE PEK DOĞRUCU DEĞİLMİŞSİN DEMEK Ki BAK! “BEN YEŞİL GÖZLÜYÜM” YAZMIŞTIN!
BULUŞMA oyununda emeği geçenleri tanıtır mısınız?
Bu noktada ekip arkadaşlarım adına mütevazilik etmeye kalkarsam, hadsizlik ve haksızlık etmiş olurum diye düşünüyorum. Çünkü hepsi alanlarında rüştünü fazlasıyla ispat etmiş, çok kıymetli tiyatro sanatçıları.
Oyunumuza altın dokunuşlar yapan ve her aşamasında oyunun tüm unsurlarını bizzat ilmek ilmek dokuyan Miraç ERONAT ustamız, süpervizör olarak ekibe liderlik etti.
Kendisiyle aynı afişte adımın yazmasından ömrüm boyunca onur duyacağım üstadımız Zeynep ERONAT, İstanbul’daki yoğun temposuna rağmen Ankara’ya gelip oyunumuzu yöneterek bizi bambaşka bir seviyeye taşıdı. Buradan ipucu vermek istemediğim o kadar önemli dokunuşları oldu ki benim yazarken hayal ettiğim rejiden bambaşka bir şey var şu an sahnede. Sadece şunu söylesem ne demek istediğimi anlatabilirim belki: 2 kişilik bir komedi yazdım,2 kişinin oynadığı bir tiyatro oyunu sahneleniyor ve oyunun sonunda selama çıkan kişi sayısı 4. Ne kadar çok sürprizimiz var anlayın işte!
Oyuncularımız hakkında ne kadar övgüler düzsem azdır.
Erdem ULUSAL için “tiyatro tutkusuyla yaşanmış bir ömür” diyebilirim. Özellikle son 5 yılda Ankara tiyatroları tarafından sahnelenmiş en iyi 10 oyunun en az 5-6sının afişinde Erdem’in adı vardır. BULUŞMA’daki yorumu ve karaktere verdiği hayat ise tek kelimeyle hayranlık uyandırıcı. Bunu düşünen tek kişi olmadığımı garanti edebilirim çünkü Erdem ULUSAL geçen sezon Direklerarası Seyirci Ödülleri En İyi Komedi Erkek Oyuncu Ödülü ile taltif edildi.
Diğer oyuncumuz Ayşen Gaye MAKİNİZ ise tam bir cesaret abidesi. Hacettepe Üniversitesi Ankara Devlet Konservatuvarı Tiyatro Bölümü’nde öğrenci olduğu yıllardan tanışırız. Döneminin dikkat çeken oyuncularından biri olarak mezun olduğu konservatuvardan sonra televizyonu tercih etmişti. 25 yılı aşkın bir süredir başarılı bir program yapımcısı, sunucusu ve ekran yüzü olarak evlerimize konuk oluyor. “Televizyondaki lekesiz ve ışıldayan kariyerini riske etmek pahasına, sadece bir telefon konuşmamız sonunda, yıllar sonra ilk kez sahneye çıkmayı kabul etmesi” tam bir cesaret öyküsü bence. Ayşen’in BULUŞMA’daki performansı için söyleyebileceğim tek şey şudur. “Yetenek tükenmez, yok olmaz, kaybolmaz. En fazla toz tutar belki ama o da derin bir nefes alıp üfleyince, nemli bir bezle hafifçe silinince, ilk günkü gibi pırıl pırıl ortaya çıkar. Sanırım Ayşen’i bundan sonra daha fazla sahnelerde göreceğiz.
Oyunumuzun ışığı ve sesi de bir duayene emanet. Devlet Tiyatroları’nda ve ardından Bilkent Tiyatrosu’nda yüzlerce oyunu süslemiş ustamız Yılmaz ERTEKİN. Yılmaz abi oyunumuzu birilerine anlatırken sürekli aynı cümleyi kullanıyor. “Çok eğleniyoruz.” Sanırım bir tiyatro büyüğüme böyle hissettirmek benim en kıymetli başarılarımdan biri.
Afişimizi kendi alanında çok kıymetli bir sanatçı olan kuzenim-kardeşim Nazlı ANGIN tasarladı. Reji Asistanımız kızım Oya BİRDANE. Fuayede ve oyunda çalan şarkıyı yapay zekaya ben yaptırdım ve sözlerini ben yazdım.
Kısacası ekipteki herkes ya akraba ya can dostu ya da hane halkından. Kocaman bir aile olduk ve öyle de yol almaya devam ediyoruz.
BİZ BÜYÜK BİR HATA YAPTIK! “BEN SENİN DEĞİŞTİĞİNİ ZANNETTİM, SEN DE BENİM HİÇ DEĞİŞMEDİĞİMİ”. YANILDIK!
BULUŞMA’nın bundan sonraki yolculuğunu planladınız mı? Oyunu başta İstanbul olmak üzere, Ankara dışında başka illerde de izleyebilecek miyiz?
Oyunumuzu şu ana kadar Ankara izleyicisine oynadık. Hep güzel tepkiler, gurur verici övgüler aldık. Bir de tek bir temsil için Samsun turnesi yaptık. Harikaydı. Samsun seyircisi adeta oyuna katıldı ve bambaşka bir şeye çevirdi. Tüm bu sürecin sonunda artık İstanbul’da ve diğer tüm illerde oynamaya hazır olduğumuzu biliyoruz.
Özel ve küçük ölçekli tiyatroların turne organizasyonları biraz temkinli ve planlı olmak zorunda. Büyük prodüksiyonlar kadar rahat hareket edemiyoruz. Ayrıca ne yazık ki son dönemde izleyici sıralarında fena bir salgın kol geziyor. “Televizyon dizilerinin ünlülerini izleme” hastalığı giderek yayılıyor. “3000-5000 kişilik konferans salonlarında, kongre merkezlerinde, küçük bir servet ödeyerek ve çoğu zaman 10. Sıradan sonraki koltuklardan sahneye değil, kenardaki perdeye yansıtılan görüntüye bakarak tiyatro izleme” diye bir şey çıktı. Ben şahsen tiyatro sanatının böyle bir şey olduğunu düşünmüyorum. Bu furyaya kapılan izleyicilerin, çok başarılı oyunları gözden kaçırdıklarını görüyorum.
Ama yine de biz imkanlarımız dahilinde mümkün olduğunca çok turne yapmak niyetindeyiz. 2027’nin başından itibaren İstanbul temsillerimize başlayacağız. Temsillerimizi benim kişisel hesabımdan, Alternatif Aksiyon isimli hesabımızdan, temsil yapacağımız sahnelerin hesaplarından ve bilet satış platformlarından duyurmaya gayret ediyoruz. Tiyatroseverlerin bizi takip etmelerini umuyoruz.
Son olarak eklemek istediğiniz bir şey var mı?
Bizim gençliğimizde ve bizden önceki nesillerde “tiyatro izleyicisi olmak” bir sosyal sınıf göstergesi, övgüye değer bir nitelik, özenilen bir ayrıcalık gibiydi. Şu an salonlarda ne yazık ki bizim gençken olduğumuz yaşlardaki seyircileri göremiyoruz. Seyirci koltuklarında hala bizim nesil ve bizden öncekiler oturuyor. Aynı insanlar, yaşlanarak ve eksilerek tiyatroyu ayakta tutmaya çalışıyoruz.
Beyaz yakalı, okumuş, modern ve yeterli seviyede geliri olan grup her fırsatta, birbirinin aynısı mekanlardaki sofra başlarında buluşmayı tercih ediyorlar. Hemen hemen aynı insanlarla karşılıklı oturup, bir önceki görüşmelerinin üzerinden “kayda değer bir değişiklik olacak kadar zaman geçmemiş olmasına rağmen” daha önce tükettikleri gündemleri konuşmaya bayılıyorlar. Kaşık kadar tabaklarda dört çeşit meze ile iki kadeh içkiye adam başı 2000-3000 TL ödemek kimseye batmıyor. Hem de aynı paraya her biri 3-4 tiyatro oyunu izleyebilecekken.
Ülkenin dört bir yanında bu eğlencenin müdavimi olanlar sadece ayda birer kez bundan feragat edip aynı parayı tiyatro oyunu izlemek için harcasalar, bütün oyunlar sezonlar boyunca haftada birden çok kez kapalı gişe temsiller yaparlar. Ve belki de bu sayede hayata başka türlü bakan, olanı biteni daha doğru bir yerden gözleyen ve daha çok sorgulayıp daha adil yargılayan bir toplum oluruz.
“Tiyatro” insanı da toplumu da zenginleştirir. “Sanata kıymet vermek” vasata teslim olmamak için direnmenin en kolay, en uygulanabilir ve en sürdürülebilir yoludur.
Anahtar Kelimeler: tiyatro ankara, buluşma
0 Yorum