Darülbedayi'de doğdum, büyüdüm, yetiştim

" Vasfi Bey kapıdan girdi ve nerede o çocuk dedi.Sen Mehmet'in oğlu musun ? Evet, efendim.Seni oyuna aldım, ' Aynadoz Kadısı'.Teşekkür ederim efendim.Benden önce seni stajyer kadroya almışlar, herhalde bir bildikleri var.Üç küçük rol oynayacaksın, üçünü de istediğim gibi oynamazsan asal kadroya giremezsin.Çalış, çok çalış..."

Cem Davran'ın" Palyaço'nun Günlüğü " ( İnkilap Kitapevi Yay.San.Tic.A.Ş.,2021) adlı kitabını az önce yeniden okumaya başladım.Ve kendimi üç yıl önce altını çizdiğim satırların, sayfa kenarlarına aldığım notların arasında buldum.

 " Darülbedayi'de doğdum, büyüdüm, yetiştim."

"Çocukluk dediğimiz hazinenin tamamı Darülbedayi'dir benim için."

"Darülbedayi Türkiye'dir derdi ustalar, öyleydi gerçekten.Geleneği aydınlıkla, gelecekle buluşturmanın en kıymetli anahtarı..."

Cem Davran " Palyaço'nun Günlüğü " nde " balkona asılan çamaşırların akraba olduğu sokaklar "dan, " tam üç oyunda birden oynadığı " zamanlardan Nedret Güvenç, Suna Pekuysal, Çetin İpekkaya, Hamdi Şarlıgil, Mehmet Davran, Gülistan Güzey,  Cüneyt Türel, Feridun Karakaya, Engin Uludağ ve nice önemli isimlerden bahsediyor.

" Şu bahsetmek var ya ! Ondan, onlardan söz etmek.Çok büyük keyif veriyor bana.Ustaları saygıyla anmak, hayatıma kattıkları için minnettar olmak, unutulmamaları için çaba göstermek ve tabii öğretilerini yeni kuşaklara aktarmak onur duyduğum bir görev benim için.Yaşı benden büyük olanlara ağabey, abla derim, sadece çıraklığını yaptıklarıma usta derim."

"Avanak", "Aynadoz Kadısı", "Palyaço Prens", "Hırçın Kız", "Rumuz Goncagül", "Antonius ve Kleopatra", "Küçük Hakan", "Bunalım", "Matcbeth" oyunlarının afişleri geçiyor gözümüzün önünden.

Bir gece vakti Mehmet Davran ile Aynalıçeşme'den Tepebaşı'na terlik ve pijamayla koşuyoruz.Endişe, panik, acı, telaş içindeyiz.

Dram Tiyatrosu alevler içinde cayır cayır yanmakta.

Kasımpaşa'daki aksesuar deposu lağım sularıyla dolduğunda yine Mehmet Davran ve arkadaşlarıyla, yarı belinize kadar balçık içinde, Darülbedayi'nin ilk oyunu olan " Çürük Temel " den kalma parçaları ayıklayıp temizliyoruz tek tek.

Sonra, ansızın  kahkahalar bizde kalsın diye hüznünü saklayan bir Palyaço çıkıyor karşımıza.Gülümsüyoruz.

Cem Davran kitabında " Türk Tiyatrosu'nun borcu var bu oyunlara " dediği " Yıldırım Bölge Kadınlar Koğuşu ", " Şafak Karakolu "ndan da söz ediyor.

Son derece içten, sıcacık bir dille yazılmış, Türk Tiyatro Tarihi'ne önemli bir kaynak olarak da nitelendirebileceğim " Palyaço'nun Günlüğü " aynı zamanda hayata ait pek çok konuya değiniyor.Okumanızı öneririm.