OYUNLAR

Oyun Sonu

Oyun Sonu

Oynadığı Sahneler

Henüz sahneler ilişkilendirilmemiş.

Etkinlikler

Henüz etkinlik eklenmemiş.
Bugün Bu Hafta Bu Ay Gelecek Ay

İlişkili İçerikler




Dramaturgi Arama

  • Oyun adı, Orijinal adı, Yazar adı, Çevirmen adı bölümlerinde arama yapabilirsiniz


Bu senin için! İçerikle ilgili hata ya da önerin mi var? hemen önerebilirsin.
  • Sahneleyen Tiyatro: Ekip Tiyatro
  • Oyun Durumu: Gösterim dışı oyun
  • İlk Oynama Tarihi: 02. Nisan.2010
  • Süre: Tek Perde, 90 dakika.
  • Gösterim Sayısı: 0
  • Sosyal Medya:
  • Kadro:
    YAZAN: SAMUEL BECKETT
    ÇEVİREN: GENCO ERKAL ÇEVİRİSİ ESAS ALINARAK UĞUR ÜN, ABET LİMNN VE BERENT ENÇ - HERMAN SARIYAN ÇEVİRİLERİ İLE SAMUEL BECKETT’İN ORİJİNAL İNGİLİZCE METNİNDEN YARARLANILMIŞTIR.
    YÖNETEN: CEM USLU
    DRAMATURG: AYÇA SEYMEN ŞİMŞEK
    SAHNE, IŞIK VE KOSTÜM TASARIMI & MAKYAJ: EKİP
    AFİŞ VE BROŞÜR: ALTAN SİNAN CEBECİGİL

İlişkili Kişiler

Ayşegül Uraz
(Kostüm Tasarım, Oyuncu +1)
Cem Uslu
(Efekt, Oyuncu +4)
Genco Erkal
(Çevirmen, Dramaturg +6)
Murat Engiz
(Oyuncu)

Konu


Nobel ödüllü yazar Samuel Beckett’in 1957 yılında, Fransızca olarak kaleme aldığı, daha sonra 1958 yılında İngilizce çevirisini de bizzat kendisinin yaptığı başyapıtlarındandır.

Bilinmeyen bir felaketin sonrasında, zamansız ve mekânsız bir evrende geçen oyunda, uzam dört duvarla çevrili ve dışarı bakan iki küçük pencereyle mutfağa açılan tek bir kapıya sahip köhne bir odadan ibarettir. Odanın tam ortasında, derme çatma bir tekerlekli sandalyede oturan Hamm, yürüyemez ve göremez. Uşağı Clov ise oturamaz. Hamm’in anne babası Nell ve Nagg ise bacaklarını yitirmiş olarak birer çöp tenekesinde yaşamaktadır. Oyunun tümü, bizim zaman algımızla değerlendirirsek, bir gün içinde geçip gider. Tümü mutsuz, kederli, bıkkın ve geçmiş özlemiyle dolu olan bu insanların tüm oyun boyunca yaptıkları tek şey konuşmaktan ibarettir. Bunun dışındaki faaliyetleri bir bisküviyi emmek, bir dürbünle pencereden dışarı bakmak, üç bacaklı bir oyuncak köpekle oynamak, bir kanca yardımıyla hareket etmeye çalışmak ve bir öyküyü sürdürmeye çabalamak olarak özetlenebilir. Aralarındaki ilişki sevgiye değil; çoğunlukla nefret, tiksinti, alışkanlık ve belki acımaya dayanır. Sonunda, oyun sonu geldiğinde...

Oyun Sonu; sürekli yakınan, geçmişteki güzel günlerden dem vuran, acı çektiğini haykıran… kısacası ‘mutsuz’ olan fakat içinde bulundukları bu durumu değiştirmek için hiçbir şey yapmayan insanların trajikomedisidir (hatta Clov ve Nell’in deyimiyle "fars"ıdır). Oyun kişileri durmaksızın şikâyet eder, birbirleriyle didişir, geçmişleriyle boğuşur. Haksızlığa uğradıklarını düşünürler. Memnuniyetsizdirler. Buna karşın, konuşmaktan başka bir şey yapmazlar. Hareket edebilen ve dışarıya, ardında hâlâ bir parça yaşam bulunma olasılığı olan dağların ötesine gitme ihtimali bulunan tek kişi olan Clov, hep gitmekten söz eder fakat bunu bir türlü gerçekleştirmez. Sık sık bu oyunun sona ermesini dileyen, Clov’dan kendisini öldürmesini isteyen Hamm, verdiği pek çok buyruğun hemen ardından kararını değiştiriverir. Kararsızdır. Kendi sözleriyle ifade edersek, “artık bitme vakti gelmiştir fakat gene de karar verememektedir… bitirmeye”. Varoluşları bitmez tükenmez bir sıkıntıdan ibarettir ve bunu düzeltmenin onlara göre hiçbir yolu yoktur. Çünkü “onlar yeryüzünde bulunmaktadırlar; işte bunun çaresi yoktur”.

EKİP, Oyun Sonu’nu Beckett’in saptadığı ‘insanoğlunun atalete gömüldüğü ve ölüm karşısında çaresiz bulunduğu’ gerçeğine sadık kalarak fakat onun sunduğu gerekçeyi onaylamayarak ele almayı amaçlıyor.

Çevremize baktığımızda ne görüyoruz?: Her fırsatta mutsuzluğunu dile getiren, eski güzel günlerden hülyalı bir aşkla söz eden, haksızlığa uğradığından dem vuran, yakınan, haykıran… kısacası açık bir şekilde hayatından memnun olmayan bir yığın insan. Peki bu insanlar, hep şikâyet ettikleri yaşamlarını değiştirmek için ne yapıyorlar?

Hamm, sonun yaklaştığını hissettiğinden midir nedir, bir anda günah çıkarmaya yeltenerek Clov’a seslenir: “Clov! Ben orada hiç bulunmadım. Her şey benim dışımda olupbitti. Neler oldu hiç bilmiyorum.” Fakat Clov sert bir biçimde yapıştırır cevabı: “Pegg Ana senden lambası için gazyağı istediğinde, sen de onu başından savdığında, neler olup bittiğini biliyordun ama değil mi?”

Çünkü hiçbir felaket birdenbire gerçekleşivermez. Bugün hiçbirimiz dünyayı bir anda yok edecek bir kırmızı düğmeye basıyor değiliz. Ama dünya yok oluyor, biz yok oluyoruz; görüyoruz. Peki, bunun böyle olmaması için ne yapıyoruz?

Bizi çağırıyor. Anbean bir parça daha yaklaşıyor.

Bitsin mi istiyoruz?… Karar veremiyor muyuz?…

Mutsuz muyuz? Acı mı çekiyoruz? Haksızlığa mı uğruyoruz? Daha iyisini mi hak ediyoruz? Öfke mi duyuyoruz? Eski güzel günleri mi özlüyoruz?…

Neler olduğunu bilmiyor muyuz? Nasıl olduğunu bilmiyor muyuz? Bizim suçumuz değil mi? Biz orada hiç bulunmadık mı? Her şey bizim dışımızda mı olupbitti?…

Peki, değişmesini istiyor muyuz?… Gerçekten istiyor muyuz?

“Oyunu bırakalım artık!”
 

İlk Gösteri: 2 Nisan 2010, Haliç Üniversitesi Konservatuvarı Tiyatro Bölümü.

Anahtar Kelimeler: Oyun Sonu

0
|
624


0 Yorum
Hmm! Bu içeriğe henüz yorum yapılmadı, sen yazmak ister misin?
Bekle! Yorum yazmak için üye olmalısın Üye isen burayı tıkla. Üye olmak için de burayı tıkla.

TİYATRONLİNE