Çok sonraları kanattığım yaralarıma yeteri kadar ağladım, dövündüm durdum. Bu haliyle bile dışımdaydı acı. Benim ötekimdi. Uzaktı. Neden sonra farkettim. O da bendim. Üstelik sürekli mutlu olmak zorunda mıydım? Kim demiş? Biraz da mutsuzluğu denedim. Sarıldım battaniyeme, yaktım sehpadaki mumları, kaldım öylece boş tavanla. İki damla gözyaşı döktüm. Sonra biraz uyudum. Galiba bir rüya gördüm.
0 Yorum